Het carillonGeschreven voor Martien van der Knijff en Gerard Zuiderhof. Opgedragen aan Christa Westerhof. De compositie is gebaseerd op een gedicht geschreven door Ida Gerhardt: Het carillon Ik zag de menschen in de straten, hun armoe en hun grauw gezicht, toen streek er over de gelaten een luisteren, een vleug van licht. Want boven in de klokketoren na 't donker bronzen urenslaan ving, over heel de stad te hooren, de beiaardier te spelen aan. Valerius: een

Dit (openings)werk is opgebouwd uit hoekige en korte ritmische figuren

waarbij de dialoog tussen twee solo instrumenten centraal staat

die destijds daadwerkelijk in soortgelijke kloosters geklonken kan hebben

tevens werden het schandblok en ook de martelpaal gebruikt

Na een bewogen tijd vol geweld en strijd

als metafoor voor iets wat tijdloos/eeuwig is en altijd blijft bestaan

Het carillon

De compositie bevat enkele muzikale citaten uit ‘L’Orfeo’

In de tekst van dit lied beschrijft dichter Charles Baudelaire een ideaal land waar hij zich samen met zijn geliefde Marie Daubrun zou willen vestigen (waarvan sommigen denken dat hij Nederland bedoelde

Deel 2 en 4 gaan daarentegen in de basis over het ontstaan van lyriek

Het derde deel bevat grillige kleuren en onregelmatige klankfiguren die een opbouw veroorzaken naar een grandioso frase waarin de bevrijding van Westervoort en Arnhem klinkt

Hildegard von Bingen)